Current track

Title

Artist



O.M. WILLE VAN DE MACHT

 

De beschuldiging is uit. Artikel 160, meedoen aan een criminele organisatie, is ervoor van stal gehaald. Ook trouwens een beschuldiging dat er een illegale werknemer in dienst was.

Het voelt allerwege als spijkers op laag water zoeken.

Even een zij-stap: in de tijd dat illegaal uitzenden nog een overtreding was meende de overheid er een misdrijf van te moeten maken. Vervolgens werden op grote schaal invallen gedaan met artikel 160 in de hand. Omdat er op dat moment net publieke omroepen ontstonden die de politiek maar al te graag wilde beschermen. Vrije jongens waren toen al niet bon ton. Die overigens veelal werden vrijgesproken.

De vrije jongens van Groep de Mos/Hart voor Den Haag zouden het wel eventjes helemaal anders aanpakken: de wijken in, wél luisteren en vooral opkomen voor ondernemers door directe actie te bewerkstelligen op het Stadhuis. Dat bleek zeer succesvol: Hart voor Den Haag werd de grootste partij. Men pakte de koe bij de horens: serieus Hans Wiegel is gevraagd om de eerste gesprekken te begeleiden en Edith Schippers het vervolg. Een serieuze insteek. Het enthousiasme kende geen grenzen.

Inderdaad: men knuffelde wel vaak met dezelfde ondernemers. Maar alles voor een betere stad, dus dat mocht vast. In het stadhuis zelf werd er door ambtenaren en verschillende politieke partijen met venijn naar gekeken. Ook werd Hart voor Den Haag als extreem neergezet. Dat is de beide wethouders fataal geworden: vanuit het Stadhuis zelf is de bal bij de Rijksrecherche terecht gekomen. De Judassen wreven zich in de handen nadat ze al posters binnen hadden opgehangen tegen vooral Richard de Mos. Het had een signaal moeten zijn en dat was het ook: de invallen bij de beide wethouders thuis en op de werkkamers waren aanstaande.

Wat we nu lezen, na een ellenlange aanklacht, is dat er ‘waarschijnlijk’ eind 2021 een proces komt. Met een beetje duw- en trekwerk kan het O.M. daar best 2022 van maken. Dan is het namelijk verkiezingsjaar. En zo komt, bedoeld of onbedoeld, het O.M. in wel heel gevaarlijk vaarwater: door haar handelswijze beïnvloedt zij actief de gemeentelijke politiek van de stad Den Haag. Dat kan en mag nimmer de bedoeling zijn. Sterker nog: de bij elkaar geraapte lijst van aanklachten en het niet volledig afgeven aan de verdachten van de dossiers doet een zware verdenking rijzen dat het O.M. zich via de media probeert in te dekken voor haar wijze van handelen. Ook dat dient tot nadenken te stemmen. Tenslotte het volgende: wie was de Officier van Justitie die tijdelijk in Den Haag was aangesteld en direct verdween na de invallen? Het zijn teveel toevalligheden. Bij elkaar opgeteld ontstaat een beeld van een O.M. dat zich voelde gedwongen (door wie?) fors op te treden. Misschien ook om een voorbeeld te stellen. Maar de complete deceptie is al zichtbaar.

De partij Hart voor Den Haag zal altijd besmet zijn, weet dat, en slaat inmiddels voortdurend om zich heen. Het echte drama is interpersoonlijk: de personen Richard de Mos en Rachid Guernaoui zullen waarschijnlijk tot ver in 2022 moeten wachten voor er finale duidelijkheid is over alle vandaag geuite beschuldigingen, intermenselijk een drama. En de situatie vertaalt zich ook nog eens onmiddellijk in de Haagse politiek: deze zal eveneens tot in elk geval die tijd niet op normale wijze kunnen functioneren ondanks een nieuwe Burgemeester.

Hartelijk dank aan de politieke medewerkers die dit samen met enkele ambtenaren hebben aangegeven bij de instanties. Hartelijk dank aan het Openbare Ministerie dat nu met enorme arrogantie op de stoel van de rechter is gaan zitten. Er is wel eens gezegd dat het OM te veel macht heeft en zelf corrupt zou zijn. Dat kan waar zijn of niet. Maar hier bedrijft men duidelijk machtspolitiek over de hoofden van alle Hagenaars heen. Daar is maar één kwalificatie voor: volkomen onacceptabel.

 

Peter Winters